شنبه 27 شهريور 1400
 
 
   
 
 

جدیرین اخبار

پربازدیدترین

 
کد خبر: 178 تاریخ انتشار: 1393-07-18 تعداد بازدید: 2069 sendارسال به دوستان
ذخیره
printنسخه چاپی
           

درس هایی از ایــثاروازخودگذشتگی


سخن نخست

درس هایی از ایثار و خودگذشتگی

وقتی به فلسفه عید سعید قربان بنگریم متوجه قربانی کردن و بالاترین درسهای این روز خواهیم شد. چنانکه در بیانات حضرات معصومین (ع) در این باره آمده است:

راز قربانی در تقرب به خدای متعال و بریدن گلوی طمع است و درس ایثار و از خود گذشتگی است. و سپس اطعام مساکین مورد توجه قرار گرفته است. بنابراين براي قرباني کردن، دو نوع حكمت مي توان در نظر گرفت ، هدف مادي و رفع نيازهاي مادي و اقتصادي جامعه اسلامي، و هدف معنوي كه عبارت است از نماد بودن اين عمل براي ايثار و قرباني كردن تمام خواهش هاي نفساني در برابر خواست و اراده حق  تعالی.

دستور قرباني  کردن حضرت اسماعيل (ع) براي حضرت ابراهيم (ع)، براي اين منظور بود و هيچ وقت خداي متعال نمي خواست كه اسماعيل در عمل قرباني شود. بلكه هدف، تنها آزمايش و امتحان حضرت ابراهيم و بريدن او از تعلقات مادي و دنيوي بود. بنابراين به محض اينكه حضرت ابراهيم به اين امر اقدام كرد، ‌نه كارد بريد و نه اسماعيل قرباني شد. براي اينكه اين مساله به صورت نمادين باقي بماند و همه آيندگان با دست زدن به اين عمل نشان دهند كه آنها نيز مانند حضرت ابراهيم (ع) از هر خواهش نفساني، در برابر اراده حق تعالي خواهند گذشت، خداي متعال اين عمل را به صورت سنت در دين اسلام تشريع فرمودند.

 قربانی کردن یک نقش است که از تعلقات مادی جدا شویم، ذبح حیوان در ظاهر است اما در باطن یک نوع ذبح هوا و هوس و کشتن نفس اماره ،ذبح کردن تعلقات مادی و ثروت دوستی است. و به جای آن خدا دوستی در دستور کار قرار می گیرد .

منظور از تقرب به خدای تعالی، قرابت زمانی و مکانی نیست بلکه منظور آن است که از راه طاعت و انجام کارهای شایسته می تواند مشمول الطاف الهی قرار گرفته و به رحمت او نزدیک شود.

وقتی در روزعید قربان گوسفندی ذبح میشود، اين عمل از بهترين عبادات است  چرا كه انسان با اين عمل در حقيقت به خداوند مي گويد؛ كه  از تمام خواهشهاي خود و از همه نفسانيات خودم در برابر تو و اراده تو مي گذرم.

كشته شدن گوسفند همانا كشته شدن شيطان نفس است. عيد سعید قربان يك عيد عبادي، ‌اجتماعي، اقتصادي است و ريشه قرآني و الهي دارد. و هر مسلماني مي داند كه چرا و به چه هدف اين عيد را برگزار مي كند. در عيد قربان شيطان نفس انسان قرباني مي شود و علاوه بر آن، از اين طريق فقرا و گرسنگان نیز سير مي شوند.

عيد قربان به انسان ياد مي دهد كه اي انسان تو در برابر همنوعان خود مسئوليت داري.مسووليت ديدن گرسنگان و رسیدگی به مشکلات درماندگان. مسلمان گوسفند مي كشد تا نفس خودش را بكشد و با گوشت آن انسانها را سير كند. آیا همه ما به فلسفه قربانی عمل کرده ایم؟ یا با خوشحالی گوسفندی را قربانی کردیم و بدون سیر کردن گرسنگان، دود کباب را به خورد آنها داده ایم؟

ما  برای رسیدن به قرب الهی آنچه را که تکلیف است باید انجام دهیم. همانگونه که برای روزه داری واجب و مستحبی، در دل شب و خواب خوش سحرگان از خواب برخاستن و شیطان را از خود دور کردن نوعی گذشت است. و هر شخصی توان آن را ندارد تا در سحرگان برای عبادت و خوردن سحری حتی یک جرعه آب و یا یک دانه خرمای خشکیده، خواب را از خود دور کند. که در حقیقت خود را از این فضیلت محروم می نماید. چنانچه حضرت علی (ع) از پیامبر اکرم (ص) نقل فرمودند: خداوند تبارک و تعالی و فرشتگانش بر کسانی که در سحرها آمرزش می طلبند و سحری تناول می کنند،  درود می فرستد. و امام صادق  (ع) فرمودند: اگر مردم سحری می خوردند هر آینه می توانستند تمام روزگار را روزه بگیرند. بر اساس آنچه در روایت آمده و در خور توجه است اهمیت و برتری سحری نسبت به افطاری است. یعنی اگر انسان سحری کامل بخورد احساس ضعف و ناتوانی نخواهد کرد. و بهتر می تواند به تکلیف الهی عمل نماید.

(نخوردن سحري ممكن است اثرات مفيد روزه را از بين ببرد، چون باعث تامين نشدن نيازهاي تغذيه‌ اي ضروري روزه ‌دار مي ‌شود و در نتيجه بدن او به سوخت ناقص چربي ‌ها متوسل مي ‌شود و سوخت ناقص چربي ‌ها در بدن تركيبات كتوني را به وجود مي آورد كه نتيجه آن بوي بد دهان روزه ‌دار است.عوارض ديگر نخوردن سحري شامل سردردها، دردهاي عضلاني، بي حالي مفرط ناشي از افت قند خون، كاهش يادگيري، بي حوصلگي و خستگي است. بنابراين حتما به روزه داران توصيه مي‌ شود که براي خوردن سحري بيدار شوند.لذا خوردن سحری لازم و واجب است حتی چند لقمه.)

آیا ما از آندسته از روزه دارانیم که خواب ناز را بر عبادت و خوردن سحری که در آن برکت است ترجیح می دهند، هستیم. یا اینکه توانسته ایم با بریدن از تعلقات دنیوی، در آ زمایشگاه اخلاص و بندگی سربلند بیرون آییم.

رهبر معظم انقلاب اسلامی از قربانی کردن اسماعیل بعنوان بهترین راه تقرب و پاکی نفس از آلودگیها  و گذشت انسان در پیمودن راه حقیقت ، یاد  کردند و فرمودند: در آن مبارک لحظه ای که پدر، فرزند خویش را برای لبیک به ندای ملکوتی حق به قربانگاه می برد تا فرمان الهی را با تمامی وجود به انجام برساند. آنها به همه پیروان خویش این درس بزرگ را به یادگار می گذارند که برای عروج و رسیدن به حق، باید اسماعیلِ وجود را قربانی کرد و عاشق واقعی شد؛ عاشقی که همه هستی را در راه معشوق فدا می کند تا رضایت او را فراهم آورد.

عید قربان، عید فرصت هاست؛ فرصت تقرب به خداوند و پاکی نفس از آلودگی ها و تعلّقات دنیایی. اگر به حكمت مندرج در عيد قربان توجه شود، خيلى از راه ها براى ما باز مي شود. در عيد قربان يك قدردانى بزرگ الهى نهفته است از پيامبر برگزيده حضرت حق، حضرت ابراهيم (ع) كه آن روز ايثار كرد. بالاتر از ايثار جان، در مواردى ايثار عزيزان است.

او در راه پروردگار، به دست خود عزيزى را قربان مي كرد؛ آن هم فرزند جوانى كه خداى متعال بعد از عمرى انتظار، در دوران پيرى به او داده بود.

سيد شهيدان همه عالم، حضرت اباعبداللَّه‌الحسين (ع) كه خود مظهر ايثار و شهادت است ، در دعاى شريف عرفه از اين حادثه ياد مي كند.

اين ايثار و اين گذشت، يك نماد است براى مؤمنانى كه ميخواهند راه حقيقت را، راه تعالى را، راه عروج به مدارج عاليه را طى كنند. بدون گذشت، امكان ندارد. همه امتحانهائى كه ما ميشويم، در واقع نقطه اصلى‌اش همين است؛ پاى يك ايثار و يك گذشت به ميان مى‌آيد. گاهى گذشت از جان است، از مال است؛ گاهى گذشت از يك حرفى است كه كسى زده است، ميخواهد با اصرار و لجاجت پاى آن حرف بايستد؛ گاهى گذشت از عزيزان است؛ فرزندان، كسان.

 امتحان يعنى عبور از وادى محنت. يك محنتى را، يك شدتى را جلوى پاى يك انسانى يا يك ملتى مي گذارند؛ عبور از اين محنت، امتحان است. اگر توانست عبور كند، به آن منزل مقصود مي رسد؛ اگر نتوانست ، نتوانست استعداد مندرج در وجود خود را بروز دهد، نتوانست بر هواى نفس غالب بيايد و عبور كند ، ميماند؛ امتحان اين است.»

وقتی نگاهی به  عکسهای شهدای انقلاب و جنگ تحمیلی داشته باشیم این احساس به ما دست میدهد که چگونه آنها درعین جوانی به ندای امام راحل لبیک گفتند و شربت شهادت نوشیدند تا انقلاب و اسلام و کشور پویا و ماندگار بماند.

اکثر این شهیدان جوان و مجرد بودند و یا جوانانی بودند که پس از ازدواج و قبل از اینکه فرزندشان را ببینند عازم جبهه های نبرد حق علیه باطل شدند . با این همه آنها با ایثار و از خود گذشتگی راه حق را پیمودند. و الگوی خوبی برای ما و نسلهای آینده شدند. راهی که آنها برای نسلهای پس از خودشان ترسیم کردند همانا راه بندگی خدا و ایثار و از خود گذشتن در راه معبود است.

هر شخص درهر پست و شغلی که هست باید همچون شهدا در راه بندگی خداوند و دوری از تعلقات دنیوی گام بردارد از صفات رذیله اخلاقی، همچون دروغگویی، حسادت، غیبت،کلاهبرداری، اختلاس،ارتشا،گرانفروشی، کم فروشی و... خودداری کند و سعی نماید آنچه که موجب تقرب و نزدیکی به خدا می شود عمل نماید.


 



   نظرات
نام*:
 نظر*:
تصوير امنيتي*:
طراحی شده توسط تیم برنامه نویسی میدا پشتیبانی شرکت شبکه اندیشان (شاناکو)