جمعه 3 آذر 1396
 
 
   
 
 

جدیرین اخبار

پربازدیدترین

 
کد خبر: 358 تاریخ انتشار: 1395-02-15 تعداد بازدید: 694 sendارسال به دوستان
ذخیره
printنسخه چاپی
           

ای مهربانترین رحم کننده


                                      یاارحم الراحمین، ای مهربانترین رحم کننده

با آغاز فروردین سال جدیدی را آغاز کردیم و پس از چند هفته تعطیلی و استراحت کارها از نو آغاز شده است. سال نو را همواره با دعای یامقلب القلوب آغاز کردیم و باید با بهره گیری از این دعای معنوی سال جدید را با دگرگونی و بهتر از گذشته با احسن حال پیش ببریم. انشاء الله همه باید آرزو کنیم تا در سال جدید مقلب القلوب شده تا احسن الحال شویم.

قلب و بصیرت قلبی از ابزارهای مهم در مسیر تکامل انسان است و انسانهای کامل از این سیر پیروی کرده اند تا به هدف نهایی رسیدند. قلب سرمنشاء تمام خیرها و جوشش های انسانی است که در افراد تبلور می یابد.

هدف خداوند، رسیدن انسان به مقام والای خلیفه الهی است. خدایی که مدبّر است و پیدایش شب و روز و نظام هستی از آثار اوست.

در دعای تحویل سال نو می خوانیم که خداوند تغییر دهنده ایام و سال و دگرگون کننده طبیعت است و ما از خداوند درخواست می کنیم که طبیعت وجودمان را به بهترین و خوب ترین طبیعت ها مبدل نماید و با تغییر طبیعت ظاهری، ما را در مسیر بالندگی و شکوفایی معنوی قرار دهد.

خداوند است که تدبیر کننده است و شب و روز و ظلمت و نور  را آفریده و اوست که می تواند پرده های ظلمت و تاریکی را به نور و روشنایی تبدیل کند تا نور معرفت الهی بر قلب ها بتابد.

وقتی در لحظات تحویل سال نو با این معانی آشنا و مأنوس می شویم، باید از خدای سبحان بخواهیم در تمام ایام سال به سمت نور و معرفت هدایت شویم.

از خدا میخواهیم هدایت شویم تا احسن الحال گردیم و بدی حالمان به خوبی تبدیل شود. و این کمال انسان است که احسن حال گردد و این یعنی رسیدنمان به تمام کمالات به قدر ظرفیت مان است. رهایی از زشتی ها و گناهان، و سوق داده شدن به فضیلت های انسانی که خداوند مقرر داشته است. دل را صفا دادن و پاک کردن از زنگار پلیدی ها و زشتی ها و متخلق شدن به اخلاق الله زمینه ساز رسیدن ما به احسن حال است.

آیا در سالی که آغاز کرده ایم مصمم هستیم به محتوای دعای تحویل سال عمل کنیم؟ یا پس از گذشت چند روز به همان مسیر قبلی و اشتباه مان ادامه خواهیم داد.

حضرت علی (ع) می فرمایند: هر روزی که در آن معصیت و نافرمانی خداوند نشود عید است. این بیان مولا علی (ع) است، که اگر هر انسانی موفق شود بر هوای نفس خویش غلبه نماید و تابع القائات شیطان نشود، آن روز عید است. وقتی ما در ابتدای حلول سال نو دعای معنوی یا مقلب القلوب والابصار را قرائت می کنیم این دعا از معارف والایی برخوردار است که  دل ها را بی اختیار به خدا نزدیک می نماید. زیرا همه چیز به دست اوست و تنها فضل الهی است که می تواند پرده های ظلمت و غفلت را از ما بزداید و نور معرفت را بر قلبهای ما بتاباند و این ما انسان ها هستیم که باید پس از دگرگونی، استوار بمانیم.

همانگونه که خانه ها را برای سال جدید تمیز نموده،  و لباسها را آراسته و نو می کنیم. باید دلهای مان را نیز صیقل دهیم و با توجه قلبی به خداوند، روح و دل پاک به آنچه که رضای خدا در آن است عمل کنیم.

پیش گرفتن روشهای خِردمندانه در سال جدید با خوبی و خوشی رفتار به والدین و بزرگان، ادای حقوق مردم، جلب رضایت مردم، رسیدگی به امور فقرا و مستمندان، انجام امور خیر و کسب رضایت الهی در خدمت بیشتر به مردم در هر لباس و پست و مقامی که هستیم باید تلاش کنیم. مگر نه این است که به فرموده قرآن، انسان جانشین خدا بر روی زمین است و این شایستگی را دارد که به مراتب والای صفات خلیفه الهی برسد. پس ما باید اراده آن را داشته باشیم تا در این مسیر روحانی و معنوی قرار گیریم.

خداوند در قرآن تاکید می فرمایند که ولی و سرپرست کسانی است که ایمان آورده اند و آنها را از ظلمت به سمت نور می برد. خداوند هدایت و راهنمایی مردم را برخود واجب کرده است. انبیاء برای بشارت و هشدار دادن آمدند آنهایی که توان مالی دارند باید به محرومان کمک کنند. این نوع کمک رسانی موجب خشنودی خدا و سبب خودسازی کمک کننده نیز می شود.

همانگونه که قرآن می فرمایند: کسانی که در راه خدا پول خرج می کنند، مثل دانه ای است که بکارند هفت خوشه بیرون بیاید در هر خوشه ای صد تا دانه، یعنی هفتصد دانه یعنی یک حبّه هفتصد حبّه می شود. هر قدر مقدار کمک ها و انفاق بیشتر شود ثواب این انفاق نیز بیشتر می گردد.

افراد متمول با مالشان انفاق می کنند. کسانی که در ادارات فعالیت می کنند با توان و فعالیت مضاعف بدور از کم کاری ها می توانند دِین شان را به همنوع شان اَدا نمایند.

بازاریان و کارگران، و پزشکان و مهندسان، و معلمان و سایر قشرهای جامعه نیز از این امور مستثنی نیستند و در راه رضای خدا باید گام بردارند تا به دِین شان عمل کرده باشند. کمک به محرومان از ویژگی های انسان های متقی و پرهیزکار است. عمل خیر انجام دادن نیز اَجر اخروی در پی دارد.

خداوند نیکوکاران را دوست دارد همچنانکه اسراف کنندگان را دوست ندارد. آیا صحیح است در شرایطی که کشور به رغم ادعاهای اظهار شده، بفرموده رهبری همچنان در تحریم  عملی قرار دارد  و عده ای از همنوعان عزیز ما در فقر و تنگدستی قرار دارند، باز هم برخی به اسراف و هدر دادن مال و ثروت شان روی آورند؟

مدتی است که بنیادهای خیریه در جامعه افزایش یافته است و توانسته اند با اطلاع رسانی و تیلیغات، کمک های شایان توجهی را جمع آوری و  در اختیار قشرهای محروم و کم درآمد جامعه  قرار دهند که موجب تقدیر است.

 آنانی که در این راه گام برداشته اند ثمره و آثار وجودی انفاق شان را مشاهده کرده اند. حتی برخی خیّران  با تاسی از مولای متقیان پا را فراتر نهاده و حاضر نیستند  حتی نام شان  و میزان کمکهایشان هم ذکر شود. با انفاق است که خداوند به انفاق کننده پاداش پرارزشی می دهد و اَجر بزرگی برای آن در نظر می گیرد. این پاداش، نشان از الطاف و مواهب خداوند دارد که نه تنها در آخرت، بلکه در دنیا نیز بخشی از آن به انفاق کننده می رسد. لذا باید بر ترویج فرهنگ مهر و محبت و انفاق در بیشتر تلاش کرد.

در شهرستان بابل با وجود خیّر وارسته و نیک اندیشی همچون سید حسین فلاح نوشیروانی که کارنامه درخشان خدمات ایشان فراروی سایر نیکوکاران و ثروتمندان منطقه قرار گرفته است. نمونه بارزی از آثار باقیات صالحات  نیکوکاران است که زبانزد جامعه می باشد. این وارسته های نیک اندیش با بخشش مال و کمک به نیازمندان در حقیقت گوش بفرمان خداوند سبحان هستند و با انفاق مالشان از عنایات حضرت حق تعالی نیز برخوردار می شوند. چه چیزی مهمتر از این که انسان با انفاق و بخشش بتواند از گناهانی که از گذشته مرتکب شده بود بکاهد. کمک به محرومان علاوه بر خشنودی خدا و محرومان فاصله طبقاتی بوجود آمده بین فقیر و غنی را نیز کاهش می دهد.

اصولاً خدمتگزاری به مردم بسیار ارزشمند است و هرکس سعی دارد در این راه پیشقدم شود. برخی با مالشان، برخی با نثار جان شان به جامعه خدمت می کنند. که باید این ایثارگری را پاس داشت تا به یک فرهنگ تبدیل گردد و حتی آنانی که اندوخته ای دارند اما تاکنون  این سعادت را نداشتند  که به همنوع شان مساعدت کنند، نیز  این توفیق را بدست آورند که به این راه مبارک و پسندیده سوق داده شوند.

برخی که سعی دارند خدمتگزاری را برای خدمت انجام دهند، خدمت را برای خدمت می خواهند نه برای ریاکاری و خودنمایی. چنین انسان هایی دارای اَجر و پاداش معنوی هستند که جامعه باید قدر آنان را بداند.

امام صادق(ع) می فرمایند: کسی که در فکر برآوردن نیاز برادر مسلمان خود باشد تا زمانی که در فکر نیاز او هست، خداوند نیز در فکر نیاز وی می باشد و نیازش را برطرف می نماید.

باید اذعان نمود که خدمتگزاری تنها به انجام امور خیریه و انفاق و مدرسه سازی و درمانگاه سازی و نظایر آن خلاصه نمی شود. خدمتگزاری به مردم در هر لباس و منصبی ارزشمند است و انسان را متحول و احسن حال می نماید.

امام خمینی (ره) همواره مسئولان را به ارائه خدمات مطلوب به مردم ترغیب و تشویق می کردند. ایشان بارها به مسئولان تاکید می کردند که مردم شما را از حبس ها بیرون آورده به این سمت ها رسانده اند و برخی اوقات می فرمودند: بزرگ وظیفه حکومت، خدمت به مردم است. همه کسانی که دست اندرکار هستند و امور مردم را می گردانند به هر جوری که هست بفهمند که حکومت ها باید در خدمت مردم باشند. به مردم حالی کنند که ما خدمتگزاریم. در عمل این طور باشد که مردم ببینند که این استانداری که آمده است مشغول خدمت به مردم است. تمام این استاندارها بنا را بگذارند که کارهای خودشان را خوب انجام دهند، در خدمت مردم باشند، حالی کنند که مردم که حکومت اسلامی، حکومت خدمت است.

پیغمبر اکرم(ص) خدمتگزار مردم بود. امام بارها می فرمود؛ اگر به من خدمتگزار بگوئید بهتر از آن است که رهبر بگوئید. زیرا ایشان با طی کردن مدارج علمی و اخلاقی به احسن حال رسیده بود. و چنین است سرنوشت ما که بتوانیم فعل خواستن را صرف کنیم و با مقلب القلوب شدن، خودمان را برای تحول و رسیدن به احسن حال مهیا نمائیم تا بتوانیم از عنایات حضرت حق تعالی برخوردار شویم.



   نظرات
نام*:
 نظر*:
تصوير امنيتي*:
طراحی شده توسط تیم برنامه نویسی میدا پشتیبانی شرکت شبکه اندیشان (شاناکو)